คุณเต็มใจที่จะรับทาจิบานะ เคตะเป็นเจ้าบ่าวใช่หรือไม่ บาทหลวงหนุ่ม
หัวทุ่งหญ้าสะวันน่าพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ค่ะ เจ้าสาวรับคำอย่างอายๆ
แล้วคุณล่ะ เต็มใจที่จะรับจิบะ เรียวเฮเป็นเจ้าสาวมั้ย หันไปถามหนุ่มร่างสูง มาดแมน ยกเว้นหน้าตา
ครับพ้ม พูดเสียงดังฟังชัด ตามสไตล์ชายชาติทหาร
เสียงปรบมือดังก้องไปทั่วโบสถ์ เมื่อเจ้าบ่าวประทับจุมพิตลงบนหน้าผาก ไล่ลงมาจนถึงแก้มขาวเนียน
และปิดท้ายด้วยคิสที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา (อ้ากกกกกกกกกกกก อิจฉามันว้อยย)
ส่วนผ่ายเจ้าสาวหน้าแดงปานก้นเป็ดถูกไฟลน

ณ ห้องหอรอรัก พักวิวาห์สถาน อมตารสถิต...............
เรียวจ๋า คืนนี้......ผมขอ xxxx นะเคตะกระซิบข้างหูเรียว
บ้า......เร็วๆเข้าสิ (ง่ะ...........)

หลายเดือนผ่านไป
จากการหมั่นฝึกฝนทำการบ้านทุกวันของเคตะ ทำให้เรียวจังได้ตั้งครรภ์บุตรตัวน้อยๆไว้ในท้องเป็นระยะเวลา 3
เดือน ยังความปลาบปลื้มปิติยินดีของเคตะ ที่อยากจะมีลูกเอาไว้ตั้งทีมฟุตบอลของตนเองในอนาคต
เคตะจึงต้องรีบเร่งทำงานหาเงิน ตัวเป็นเกลียว หัวเป็นนอต หน้าตาเป็นคนหล่อ เพื่อเก็บเงินเลี้ยงลูก

เข้าสู่เดือนที่ 9 ของการตั้งครรภ์ของเรียวเฮ เคตะทุกวันก็มีแต่งานๆๆๆๆๆๆๆ กลับบ้านมืดๆค่ำๆ
ไม่ค่อยมีเวลามาออดอ้อน ออเซาะเรียวเฮอย่างเคย ทำให้เรียวเฮ เหงา ว้าเหว่ จนกลายเป็นความฟุ้งซ่าน
กลัวเคตะนอกใจไปหาหญิงอื่น อารมณ์ของเรียวเฮจึงเริ่มร้ายขึ้นทุกวันๆๆตามลำดับ
~ที่รักจ๋ารับโทรศัพท์ ช้าๆนะจ้ะ อย่ารีบเดิน เดี๋ยวหกล้ม~ เสียงโทรศัพท์
มือถือที่เคตะเป็นคนเซ็ตไว้เองดังขึ้นข้างๆเรียวเฮ
ที่เผลอเคลิ้มหลับไป ขณะกำลังนอนดูทีวีอยู่
อยู่ไหน กรอกเสียงโหดๆไปตามสายโทรศัพท์ เหลือบมองดูนาฬิกาที่บอกเวลาเที่ยงคืนแล้ว
อ่า....วันนี้ติดเลี้ยงที่บริษัทน่ะจ้ะ คงกลับดึกหน่อย
ดึกบ้าบออะไร นี่มันเช้าวันใหม่แล้วนะ
จ้า.....ผม...อุ๊บ..โธ่ ยามิซัง อย่าเล่นอย่างนี้สิคับยามิ หูของเรียวเฮฝึ่งทันที
เมื่อได้ยินชื่อนี้ แล้วถ้าเงี่ยหูฟังเสียงในโทรศัพท์ดีๆ จะได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวๆของผู้หญิง
ผสมกับเสียงเพลงที่ดังลั่นแสบแก้วหูแทรกเข้ามาอีก ตาของเรียวเฮลุกเป็นไฟแห่งความหึงหวง
กินเลี้ยงกันที่ผับไหน
อ่อ Marmalade clubเอ้ย ถามทำไมอ่ะที่รัก อ้าว...เฮ้ ไหงวางหูไปล่ะ
เรียวเฮรีบวางหูโทรศัพท์อย่างด่วนจี๋ แบกท้องที่หนักอึ้งไปบังคับคนข้างบ้านให้ไปส่งที่ผับอย่างเร่งด่วน
Marmalade club
เฮ้ย ยูสุ ชั้นขอตัวกลับก่อนดีกว่าว่ะ
ทำไมล่ะวะ ผับปิดตี 2 นะเว้ย นี่เพิ่งเที่ยงคืนกว่าเอง
เป็นห่วงเรียวจังว่ะ
จะห่วงไรนักหนาวะ เมียมึงไม่ใช่เด็กแล้วนะเว้ย
แต่กูห่วงว่ะ รู้สึกมีลางสังเห่าสังหรณ์ยังไงไม่รู้ เคตะกำลังจะลุกขึ้น แต่ยูสุเกะกลับดึงมือไว้
อะไรของมึงนักหนาวะ
กูว่าไม่ต้องแล้วว่ะ เพราะเมียมึงตามมาหามึงถึงนี่แล้ว
ห๊า............
เคตะตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นร่างบางกำลังแบกท้องโย้ ฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียด แน่นหนา มาหาตน
โธ่ ที่รัก ถ้าเกิดหกล้มไป ลูกเราจะเป็นยังไง เคตะประคองเรียวเฮให้นั่งลงที่โต๊ะของตน
ก็แท้งสิ ถามแปลกตอบห้วนๆ
ง่า......ที่รัก อย่าพูดอย่างนี้สิ ไม่ดีเลยนะ
ช่าง.... สะบัดหน้าไปอีกทาง
เคตะหน้าจ๋อยไปทันที
ต๊าย...นี่ภรรยาของเคจังเหรอ เสียงสาวๆที่เรียวเฮได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ทักขึ้น
ครับ รับคำเบาๆ หันไปมองเรียวเฮแล้วก็ต้องอึ้ง ทึ่ง สยอง
เพราะหน้าของคุณเธอดูเหมือนจะฆ่าคนตายได้ในพริบตา
ภรรยาของเคจังชื่ออะไรเหรอ
เรียวเฮครับขณะที่พูดไป สายตาก็เหลือบมองไปทางเรียวเฮที่นั่งหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่จากนั้นสาวยามิก็พยายามชักชวนเรียวเฮคุยด้วย แต่ก็ไม่เป็นผล จึงหันไปพูดคุยสนิทสนมกับเคตะซึ่งยิ่งเพิ่มแรงหึงหวงขึ้นเป็น 10 เท่า
เคตะก็คอยสังเกตกริยาท่าทางของภรรยาตลอด
เรียวเฮหยิบแก้วเหล้าของเคตะซึ่งยังคงเหลืออยู่เกือบเต็มแก้วขึ้นมา
มองดูเคตะกับยามิคุยกันด้วยสายตาที่ยากเกินบรรยาย แล้วความคิดชั่ววูบก็เกิดขึ้น
กระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่สะทกสะท้าน ต่อใครทั้งนั้น เคตะเมื่อเห็นอย่างนั้นก็ตกใจมาก
แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป เพราะเกรงกลัวเรียวเฮที่กำลังเลือดขึ้นหน้าจะทำอะไรไปมากกว่านี้
เฮ้ย จะดีเหรอวะ ปล่อยให้เมียมึงซดเหล้าไปอย่างนั้นน่ะ ยูสุเกะพูดกระซิบข้างหูเคตะ
ช่างเถอะ แค่แก้วเดียวก็จอดแล้ว เรียวคออ่อนจะตาย
เหอะ เมียมึงไม่เท่าไหร่หรอก แต่ลูกมึงนี่สิ แม่งเล่นจับยัดเหล้าตั้งแต่อยู่ในท้อง โตขึ้นมีแววว่ะ
เคตะไม่ว่าอะไร หันไปมองเรียวเฮซึ่งตอนนี้กำลังมึนเพราะฤทธิ์เหล้า คอพับคออ่อน
เคตะจึงเขยิบไปนั่งข้างๆและจับศรีษะของภรรยาซบกับไหล่ตัวเองไว้ เรียวเฮเคลิ้มหลับไปในไม่
ช้าตี 2 ผับปิดแล้วเด็กๆ กลับบ้านได้แล้ว
งั้นขอตัวกลับเลยนะครับ นี่ก็ถึงเวลาปิดแล้ว
เคตะพูดกับยามิอย่างสุภาพ หันไปมองดูภรรยาที่นอนหลับเหมือนเด็กๆแล้วก็อดเอ็นดูไม่ได้
......นี่ถ้าไม่ติดว่าท้อง จับกดไปนานแล้ว........ ปลุกเรียวเฮที่กำลังหลับสะลึมสะลือให้ตื่นขึ้นมา
พร้อมกับพยุงให้ลุกขึ้นจากเบาะนั่งสวบ!!!!!!!!! เสียงประหลาดดังขึ้น
เมื่อเรียวเฮลุกขึ้นจากเบาะนั่งด้วยเสียงดังจากเสียงเพลง ทำให้ไม่มีใครรู้สึกอะไร
ยกเว้นยูสุเกะที่หูไวเป็นพิเศษ หันไปมองรอบตัว แล้วก็พบกับต้นตอของเสียงนั้นจนได้
อ้ากกกกกกกกกก........... ยูสุเกะร้องโหยหวนออกมา พลอยทำให้ทุกคนตกอกใจกันมาก
เฮ้ย เป็นไรวะ
ไอ้เคะ ลูก..ลูกมึง.... พูดพร้อมกับชี้ไปที่เรียวเฮเคตะมองไปตรงที่ยูสุเกะชี้ก็ต้องตะลึงสุดขึด
เมื่อเห็นหัวของเด็กโผล่พ้นออกมาจากชายกระโปรงของเรียวเฮ สายรกพันรอบคอเด็กน้อย
ช่างดูเป็นภาพที่น่าสะเทือนขวัญ+อารมณ์ให้กระเจิดกระเจิงเหลือเกิน
เรียวเฮก็มองดูตามที่ยูสุเกะชี้เช่นกัน เมื่อเห็นภาพดังกล่าว ก็แทบจะลมจับไปทันที
ดีนะครับที่มาเร็ว ไม่งั้นผมก็ไม่รับประกันว่าลูกชายคุณจะยังมีชีวิตรอดอยู่รึเปล่าคุณหมอพูดเรียบๆ
สายรกพันรอบคอเด็กอยู่นานหลายนาที ผมไม่รู้เลยว่าภรรยาของคุณออกลูกอีท่าไหนกันแน่
เคตะนั่งหน้าจ๋อยฟังคำพูดของหมอไป ซึ่งก็ได้พร่ำบ่นกันเกือบ 10 นาที กว่าเค้าจะได้ออกมาหาลูกกับเมียได้

ห้องพักโรงพยาบาล
เคตะเปิดประตูห้องเข้ามา ก็พบว่าเรียวเฮกำลังอุ้มเด็กน้อยอย่างทะนุถนอม
รอยยิ้มผุดอยู่ที่ปากบางนั้นอยู่ตลอดเวลา เคตะเห็นแล้วก็อดที่จะมีความสุขไปด้วยไม่ได้
เดินเข้าไปหาลูกบ้างเหมือนกัน
......ดูไปก็น่ารักแฮะ ผิวขาวเนียน บริสุทธิ์เหมือนแม่ ตาก็กลมโตเชียว จมูกโด่งเป็นสัน ปากได้รูปสวย
โตขึ้นมันต้องหล่อเหมือนพ่อแน่ๆ......เคตะคิดในใจอย่างมีความสุข
..................................................................................................
to be continued
ตำนานพี่เลี้ยงอาถรรพ์